‘Blurb’ van Evert Job Klijn (3-3-1961)

De tachtiger jaren in Nederland waren voor mij monotoon en de regulering frustrerend: een opleiding (Pedagogische Academie) die nergens naar leidde en meer uit wanhoop dan interesse gekozen was; en daarna werk zonder morele etiquette (telefonische acquisitie) en werk geboren uit de noodzaak voor geld (barman).
 
Het idee om te leven op een eiland, of op zijn minst met een gevoel van avontuur, komt uit de periode van mijn jeugd waarin ik drie jaar met mijn familie op Curaçao woonde. Jaarlijkse vakanties op Vlieland en een leven op een verbouwde, geïsoleerd liggende woonboerderij bij Lochem hebben dit idee verder versterkt.

Dus toen ik bij toeval een aantal foto’s van Nieuw Zeeland zag, was het idee om te emigreren een perfecte oplossing voor mijn persoonlijke ‘stasis’. Het trok me enorm om zo ver mogelijk van Nederland te leven, zonder ‘safety net’ van familie en vrienden.

Job zoekend naar geschikt hout voor zijn kunst aan het strand van de Abel Tasman Zee.

Het gebrek aan regulering (een beetje zoals ‘the American Dream’ waarin iedereen zonder al teveel moeite een bedrijf kan beginnen) maakte het mogelijk om dingen te doen waarvan ik in Nederland alleen kon dromen en zonder de noodzaak voor het halen van allerlei diploma’s en vergunningen.

Na in Nieuw Zeeland 10 jaar in het wereldje van advertenties en televisie gewerkt te hebben (in een eigen succesvol bedrijf) had ik genoeg van de druk en het voortdurende belang dat het commerciële aspect over het creatieve proces heeft.

Nu werk ik in een yoghurtfabriek met genoeg tijd om mijzelf uit te leven in mijn creativiteit dat gelukkig nog genoeg onzekerheid kent om het niet tot mijn vaste baan te maken. Mijn vrouw en ik hopen over een aantal jaren, als de kinderen zelfstandig genoeg zijn, een zelf ontworpen en energie onafhankelijk huisje te bouwen, ergens in de ‘bush’ van Nieuw Zeeland.

September 2009